Sakrament Pokuty
W dni powszednie 06:45-07:00; 17:45-18:00.
W każdy piątek roku jubileuszowego 09:00-09:45 w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu.
W pierwszy piątek miesiąca 17:00-18:00 w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu
NOWE TŁUMACZENIE ZWIĄZANE Z HISTORIĄ NASZEJ ŚWIĄTYNI
W TYM TYGODNIU
Upomnienie braterskie
Słowa Ewangelii według świętego Mateusza ukazują niezwykle głęboki, pełen miłości i zarazem
odpowiedzialności model budowania relacji we wspólnocie wierzących, koncentrując się na idei braterskiego
upomnienia. Jezus nie pozostawia kwestii ludzkich słabości i grzechu przypadkowi, lecz daje wyrazistą
wskazówkę, jak z delikatnością, szacunkiem i mądrością przywracać błądzącego brata na właściwą ścieżkę.
Cały ten proces opiera się na stopniowaniu działań, co świadczy o najwyższej trosce o godność człowieka i
chęci ochrony jego dobrego imienia. Pierwszy krok zawsze zmierza ku intymności relacji – upomnienie w cztery
oczy wyklucza publiczne osądzanie, pychę czy rozgłaszanie cudzych win, tworząc bezpieczną przestrzeń do
refleksji, nawrócenia i wybaczenia. Dopiero w sytuacji oporu konieczne staje się włączenie świadków, co nie
służy potępieniu, lecz zobiektywizowaniu prawdy i ponownemu apellowi do sumienia. Ostatecznym
instancjalnym odniesieniem jest wspólnota Kościoła, której autorytet ma doprowadzić do pojednania. Jeśli zaś
grzesznik odrzuca głos wspólnoty, decyzja o potraktowaniu go jak „poganiacza i celnika” nie jest aktem
wrogości, lecz uznaniem prawdy o stanie jego serca, który sam wykluczył się z bliskości ze wspólnotą, choć
nawet wtedy pozostaje obiektem ewangelicznej troski i modlitwy.
Ewangeliczny przekaz wykracza jednak poza samą procedurę i dotyka mistycznego wymiaru odpowiedzialności
Kościoła, w którym decyzje podejmowane z miłością na ziemi znajdują swoje potwierdzenie i sankcję w niebie.
Władza wiązania i rozwiązywania podkreśla powagę ludzkich czynów oraz niewymowną wagę przebaczenia i
jedności. Zwieńczeniem tej nauki jest obietnica wysłuchania wspólnej modlitwy oraz obietnica ciągłej, żywej
obecności Chrystusa pośród tych, którzy gromadzą się w Jego imię. To właśnie ta Chrystusowa obecność
stanowi fundament i duchowe źródło siły dla wszelkiej wspólnoty – to Ona sprawia, że braterskie upomnienie
nie staje się bezdusznym sądem, lecz prawdziwym aktem miłości, uzdrowienia i wspólnego podążania ku Bogu.