• home
• kancelaria
• ogłoszenia
  • okiem kamery
• liturgia
• nasza parafia
  • kaplica uzdrowień
  • goście parafii
  • "FIDES"
• historia
  • Silesia Sonnans
• zwiedzanie
  • droga św. Jakuba
• słowo Boże
  • święci 
  • teologia, świątynie

OGŁOSZENIA PARAFIALNE

• home
• kancelaria
• ogłoszenia
  • okiem kamery
• liturgia
  • sakramenty
  • słuzba liturgiczna
• nasza parafia
  • kaplica uzdrowień
  • goście parafii
  • "FIDES"
• historia
  • Silesia Sonnans
• zwiedzanie
  • droga św. Jakuba
• słowo Boże
  • święci 
  • archiwum
  • teologia, świątynie

• OGŁOSZENIA
• EWANGELIA
• W TYM TYGODNIU

Czytanie na niedzielę według Vienna International Religious Centre - PDF

                                                         5 LIPCA
                                       CZTERNASTA NIEDZIELA ZWYKŁA

PIERWSZE CZYTANIE
czytanie (Iz 55, 10-11)
Skuteczność słowa Bożego
Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan Bóg:

«Podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego, tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa».

DRUGIE CZYTANIE
czytanie (Rz 8, 18-23)
Oczekujemy chwały
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Sądzę, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić. Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał – w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych.

Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując przybrania za synów – odkupienia naszego ciała.
EWANGELIA
Ewangelia (Mt 13, 1-23)
Przypowieść o siewcy
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami:

«Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedne ziarna padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na grunt skalisty, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny.

Kto ma uszy, niechaj słucha!»

Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?»

On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza:

„Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił”.

Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli.

Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze.

Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje.

Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne.

Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».
DO REFLEKSJI
Krzysztof Wons SDS/Salwator
O CO PROSZĘ.

Wymienię te sytuacje, w których mam okazję słuchać Bożego Słowa. Uświadomię sobie, że każda z tych sytuacji jest zawsze darem Jezusa – Siewcy. Jezus mówi do mnie: „Szczęśliwe uszy wasze, że słyszą...”. W modlitwie uwielbienia podziękuję Mu za słowo, z którym spotykam się na co dzień.

Jezus wymienia w przypowieści różne rodzaje gleby, na które pada Jego słowo (ww. 4-8). Która z nich najbardziej obrazuje moje serce: droga, miejsce skaliste, ziemia z cierniami czy ziemia żyzna?

Jezus pokazuje źródła niedojrzałego słuchania słowa Bożego (ww. 19-22). Co najbardziej przeszkadza mi w głębokim i żywym słuchaniu słowa: słuchanie bez zrozumienia, niewyznany grzech, niestałość, doczesne troski i pogoń za tym, co materialne? Poproszę Jezusa o łaskę szczerości wobec samego siebie.

Jezus przywołuje gorzkie słowa z proroctwa Izajasza: „Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie... Bo stwardniało serce tego ludu...” (ww. 14-15). Co mogę powiedzieć o mojej zdolności słuchania Słowa Bożego podczas Eucharystii, Liturgii Godzin, lektury Pisma Świętego? Czy jest we mnie pragnienie i pasja słuchania Słowa?

Przypomnę sobie różne momenty z mojego życia, w których spotkanie ze Słowem Bożym poruszyło mnie do głębi i stało się dla mnie silnym bodźcem do nawrócenia. Jakie to były sytuacje? Spróbuję przypomnieć sobie szczegóły. Jakie owoce poruszenia przez słowo widzę dzisiaj.

W serdecznej modlitwie podziękuję Jezusowi za wszystkie sytuacje życia, w których Jego słowo wydawało we mnie owoce. Będę się modlił o serce „żyzne” i otwarte na przyjmowanie Jego słowa: „Daj mi, Panie serce rozmiłowane w Twoim Słowie!”.

Sakrament Pokuty

W dni powszednie 06:45-07:00; 17:45-18:00.

W każdy piątek roku jubileuszowego 09:00-09:45 w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu.

W pierwszy piątek miesiąca 17:00-18:00 w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu

 

NOWE TŁUMACZENIE ZWIĄZANE Z HISTORIĄ NASZEJ  ŚWIĄTYNI

Kościół Łaski Cesarskiej w pigułce_Die Hirschberger Gnadenkirche plik pdf.

                                           W TYM TYGODNIU

          

                                       

                                    „Między cierniem a żyzną ziemią”

Spójrzmy dziś oczyma wyobraźni na ów brzeg Jeziora Galilejskiego, gdzie czas jakby na moment zatrzymał

swój bieg. Widzimy Jezusa, który opuszcza dom, by usiąść nad taflą wody – ten prosty gest nauczyciela, który

szuka przestrzeni dla swojego słowa, staje się początkiem wielkiej duchowej lekcji o nas samych. Tłumy, które

przybyły, by Go słuchać, nie są tu tylko biernymi obserwatorami; są obrazem ludzkich serc, które w swojej

różnorodności pragną sensu, lecz nie zawsze są gotowe, by go przyjąć. Gdy Chrystus zaczyna mówić o siewcy,

nie opowiada jedynie o rolniczym trudzie, ale odsłania przed nami anatomię naszego wnętrza. Ziarno, które jest

samym Słowem Bożym, pada na różną glebę, a tą glebą jest każde z naszych serc, z całym jego niepokojem,

lękiem, ale i pragnieniem wzrostu.

Droga, skalisty grunt, ciernie czy wreszcie żyzna ziemia – to nie są tylko odległe od siebie pola, to często stany

naszego ducha, które zmieniają się z dnia na dzień. Ileż to razy nasze serce bywa jak droga, po której

przebiegają tysiące nieistotnych myśli, zgiełk codziennych spraw i powierzchownych bodźców, sprawiając, że

Słowo, nawet jeśli zostanie usłyszane, nie ma szans w nas zakorzenić, zostając natychmiast rozproszonym

przez "ptaki" naszej rozrywki czy obojętności? Bywamy też jak grunt skalisty, pełni nagłego, emocjonalnego

entuzjazmu, który jednak przy pierwszej trudniejszej próbie, przy pierwszym powiewie życiowego przeciwności,

wysycha, bo zabrakło nam cierpliwości w głębokim zapuszczaniu korzeni. A cóż powiedzieć o cierniach naszych

dni? Troski doczesne, ułuda bogactwa, ciągłe zabieganie o to, co przemijające – te ciernie rosną w nas

niepostrzeżenie, dusząc delikatne kiełki duchowego życia, aż w końcu sprawiają, że człowiek, mimo słuchania,

pozostaje wewnątrz bezpłodny.

Jednakże w samym sercu tej przypowieści ukryta jest nadzieja, która nie pozwala nam popaść w duchowe

zniechęcenie. Jezus nie tylko diagnozuje naszą trudność w słuchaniu, ale przypomina, że bycie żyzną ziemią

jest zaproszeniem, a nie stanem danym raz na zawsze. To, co nazywamy "rozumieniem" słowa, nie jest jedynie

intelektualnym aktem, lecz postawą gotowości, w której pozwalamy, by Słowo nas przeniknęło, zmiękczyło to,

co w nas stwardniałe, i oczyściło z tego, co zbędne. Szczęśliwe są oczy, które widzą, i uszy, które słyszą – to

błogosławieństwo jest skierowane do nas, jeśli tylko odważymy się zatrzymać nad brzegiem życia i, zamiast

uciekać przed ciszą, pozwolimy, by Boski Siewca rzucił ziarno w naszą codzienność. Prawdziwy plon, choć

może różny w swojej obfitości, zaczyna się zawsze w tym samym miejscu: w decyzji, by nie zamykać serca na

prawdę, która nas przerasta, i by pielęgnować w sobie tę świętą uważność, dzięki której ziarno Bożej obecności

ma szansę wydać w nas owoc życia, przekraczający miarę naszych ludzkich oczekiwań..

• Stolica Apostolska
• Episkopat Polski
• Diecezja Legnicka
• Katolicka Agencja Inf.